Ég held að ég verði að kanna þá möguleika sem fyrir mér standa í þessum efnum. Eftir að hafa setið og velt vöngum yfir því sem ég á að gera kemur í ljós endalaus ótti við að taka ákvörðun. Ég óttast rangar ákvarðanir og þegar ég leiði hugann að því skil ég ekki hvers vegna. Kannski er það vegna þess að tíminn er naumur og maður vill vera skynsamur, hagsýnn og koma ár sinni vel fyrir borð. En svo hugsa ég til þess að ég er manneskja og með það að leiðarljósi geri ég mér grein fyrir því að ekki er hægt að lifa lífinu eins og forrituð tölva.
Ég slekk ljósið. Það er betra að hugsa liggjandi og það er betra að hafa slökkt ljósin. Augun blekkjast og búa til alls kyns kynjamyndir úr myrkrinu…ég sé allt í svarthvítu, kassa, laufblöð, hringi, ýmis form birtast mér í myrkrinu þangað til augun aðlagast og mynd af kunnuglegu umhverfi birtist mér hægt og rólega í shilouette. Ég finn fyrir brakandi hreinum rúmfötunum, finn hvernig líkami minn liggur slakur í rúminu og höfuðið liggur svo þægilega á mjúkum koddanum, axlirnar beinar. Ég fæ notalegan fiðring í magann inni í litla herberginu mínu þegar hugurinn áttar sig á hvað líkaminn nýtur þess að liggja slakur. Hugurinn sem sífellt þarf að hugsa svo mikið að hann gleymir því að hann ber ábyrgð á heilum líkama sem þarfnast athygli og að það sé hugsað til hans. Hugurinn gleymir oft að kanna landakort líkamans. Svo upptekinn er hann af því að finna innri frið, réttlæta gjörðir, svekkja sig á ósögðum og ógerðum hlutum, þrám, óskum, vonum. Óttinn við að slá slöku við í öllum þessum hugsunum veldur því að líkaminn er látinn lönd og leið. Af ótta við að missa sjónar á heildarmynd sinni heldur hugurinn hugsunum sínum á lofti. Þær eru ofar öllu. Því lengur sem þessu er viðhaldið því erfiðara er að sleppa. Óttinn við að missa sjónar af verkefnum sínum er ofar líkamanum. Hugurinn, hinn harði húsbóndi, svífst einskis, gleymi maður sér. Og svívirðingarnar sem falla vegna minnstu yfirsýnar valda því að líkaminn er látinn lönd og leið fyrir stöðugar hugsanir.
Skilningur í samfélaginu á þeirri þreytu sem fylgir því að vera með ofvirkt heilabú er enginn. Líklega gerir sér engin grein fyrir þeim átökum sem eiga sér stað. Ekki einu sinni þeir sem sífellt þurfa hugsa. Þeir koma heim líkamlega dauðþreyttir eftir, að þeim finnst, ekki neitt og skilja hvorki haus né sporð. Argast út í að geta ekki sinnt áhugamálum sínum vegna þreytu og telja lífið snúast eingöngu um að vinna sér til húðar og eiga ekkert eftir handa sjálfum sér nema þreytu.
Líklega er best að læra að fyrirgefa sjálfum sér yfirsýnir þær sem eiga sér stað rétt á meðan maður lærir að slökkva á huganum. Og finna leið til að sneiða fram hjá óttanum við sinn dómharða húsbónda sem oft gerir kröfur sem eru ekki raunhæfar vegna þeirrar orku sem hann tekur frá skrokknum. Litlir hlutir verða erfiðir eigi maður ekkert inni vegna ofvirkar hugarstarfsemi.
